Sərdar zeynal şeirləri Archive

Yetər, eloğlum, yetər

Bu qanlı çəkişmələr, Bu yazıq görünmələr, İllərlə qəm daşıyıb, Ayaqda sürünmələr Yetər, eloğlum, yetər.

Şirinsən, Vətən

Dağ-dərə bürünüb gülə, çiçəyə, Yolların uzanır xoş gələcəyə, Genişsən, gözəlsən, məğrursan deyə, Ürəkdən eşqinə

Naxçıvan –Qarabağ paralanmışıq

Araya nə çıxar, ha fikirləşim, Yurd düşkün, günbəgün artır qan-qada. Açılmır düyünü dolaşan işin,

Ölməzlik.

Müvəqqəti gəlirik bu dünyaya, Əbədi ölmək üçün, Ötəri yemək üçün, demək üçün, gülmək üçün.

Bəlkə də yazığın gəlirmiş mənə.

Bəlkə də,yazığın gəlirmiş mənə Onunçün vədəsiz qarşıma çıxdın. Mən ola bilmədim sözündən dönən Olsun

Mələyim.

Xoş sözün də ürəyimdə kədər ,qəm, Mamır qoyub neçə arzum,diləyim. Taleyimdə həsrət zəngin,vusal kəm,

Məni düşünəcəksən.

Daş olsan, qoynunda bitəcəm sənin, Duz olsan, qoynunda itəcəm sənin, Yel olsan, qurumuş yarpaq

Yadigar cehizlər

(nənəmin atasından yadigar üç cehizi qalır:cəhrə, sandıq, dibək) Üzü taxta, içi xeyir-bərəkət, Boz

Gedirsən

Baxışlarım yollarının yorğunu, Ürəyimi oyur üzür nədirsə. Ürək çəkməz mən çəkdiyim ağrını, Məni niyə

Döyüşə hazırıq

Yenə imtahana çəkirlər bizi, İllərdir dörd tərəf olub qan-qada. Azara salıblar ürəyimizi, Odunsuz, ocaqsız

İllər boyu çox gözlədim yolunu

İllər boyu çox gözlədim yolunu, Hicranına yandım, yandım min dəfə. Nə bilərdim, sevdasının qulunun,

Bezib məni atarmısan?

Nə müddətir, gülüm, məni Məndən alıb aparmısan. Xəzəl edib göy çəməni, Öz dünyamdan qoparmısan.

Vətəni sarsıdan iş belə qalmaz

Çoxalır dünyanın dərdi günbəgün, Tab etməz, ağarar baş belə qalmaz. Açılmaq yerinə çoxalır düyün,

Övlad öpüşü

Ömrüm ayın, ilin qalmaqalında, Əllərim həyatdan asılı qalıb. Gözüm ötən günün qalır dalında, Qayğım

Qızlar gəlin köçür

Bu kəndin qızları küyə düşüblər, Özləri bilmirlər niyə düşüblər, Kəndlər başdan-başa haya düşüblər, Qızlar

Baharın torpağa qayıdışı var

Döyüldük, əzildik-çəkişdik, yetər, Ən axır macalda itirən olduq. Dərd varmı həyatda bu dərddən betər,

Haqq yolu

Bu yol kedər-gəlməz yoldu, deyəsən, Bu yolun yolçusu boldu, deyəsən, Neçəsi yarıda qaldı, deyəsən,

Naxçıvanın qocaları

Kövrək olur ürək kimi, Qəlbi təmiz, çiçək kimi, Müqəddəsdir çörək kimi, Evimizin nağıl varı,

Başını dik saxla, uca tut vətən

Əzəldən beləcə daşımız ağır, Düşmənin gözünə ox olmuşuq biz. Bu yurdun qanına susayıb yağı,

Səltənət xala

(60 yaşında, Həcərsayağı yəhərə qalxan qonşumuza) Öyrəşdi dörd-beş il üzümüz sənə, Bizi də özünə